Jeg husker ikke ansiktet hans, men jeg kjenner ennå de kalde fingertuppene hans mot håndflaten min. Når jeg går til plassen der han satt, alene, kjenner jeg lukten av ham.
En gammel mann med grå jakke og kalde hender.
Og jeg vet, uten egentlig å vite, at denne mannen holder varme barnehender i sine kalde, mens han smiler og får meg til å savne min egen bestefar.
mandag 7. februar 2011
torsdag 27. januar 2011
Lykke...
Gå på en gressgrodd setervei,
i tynne, tynne sommerklær.
Klø sine ferske myggstikk
med doven ettertenksomhet
og være ung og meget rik på uopplevet kjærlighet.
Inger Hagerup, fra Lykke.
Blomstereng 1877, mullegatenatelier.com
lørdag 15. januar 2011
Til minne om 15.01.1905
I dag er det 106 år siden den første Lodalsulykken. En ulykke som merket bygda Loen og menneskene som opplevde ulykken for resten av livet. 61 mennesker mistet livet, barn, unge og gamle.
Kor ven ho låg her denne grend, det minnest du som var her kjend. Når dalen stod i bløming best, på vitjing kom så mang ein gjest.
Og vatnet låg så vent og stilt ein kjende greidt, her var det gildt. Og lid stod med grønklædd skog og hugnad fylgde, kvar ein drog.
Og breden låg så byrg og blå til fjells til fjells ein måtte gå. Og folket ville alle vel, ein gjekk ikring så trygg og sæl.
Sjølv vinteren er her ofte blid, men stundom også hard og strid. Når snjo og stormar kjem med makt, ein ofte stranda må på vakt.
Men så kom sorg og sut med hast, då "Ravneblokk" i vatnet brast. Den store bylgja kjem med magt, så hus og heim i grus vert lagt.
Å nei, å nei, du fele ting! Om natti mange sprang i kring og leita etter far og mor, og vesle syster, vesle bror.
Å stakkars deg, som lever att, som sorgfull minnest denne natt. Då ein og seksti vener kjær, fekk livet tynt av bylgja sver.
Og berre ni fekk kyrkjegrav, dei andre sokk i djupe kav. Å du, å du, for lagnad sår for dykk som stend i ungdoms vår.
Og utan mor og utan far no fem og tjuge unge var. Gjekk utan hus og utan seng. Å - hjelp no deim, som mykje treng.
Me ynskjer deg som gjeng i trengd, gjev du var sæl i ævelengd. Takk til den rette trøystarmann som hjartesåri lækja kann.
Er sorgi tung, og du er klein så vil der alltid vere ein som tek og gjev, vil alle vel så du kan døy og leva sæl.
Den bauta stein, me her har sett med ålvor manar unge ætt. Ver alltid budd! Du veit ei visst når livet sloknar ut til sist.
Denne songen vart sungen i 1905, då minnestøtta vart reist på Næsodden, og vart skriven av lærar Bernt Hogrenning.
Teksten er hentet fra boka Lodalen fager og fårleg av Sigurd Nesdal.
OM DERE VIL LESE MER OM DENNE HENDELSEN FINNER DERE MER HER: http://www.aftenposten.no/forbruker/article863470.ece ( ulykken skjedde den 15. januar, på kvelden i 23-24 tiden)
Kor ven ho låg her denne grend, det minnest du som var her kjend. Når dalen stod i bløming best, på vitjing kom så mang ein gjest.
Og vatnet låg så vent og stilt ein kjende greidt, her var det gildt. Og lid stod med grønklædd skog og hugnad fylgde, kvar ein drog.
Og breden låg så byrg og blå til fjells til fjells ein måtte gå. Og folket ville alle vel, ein gjekk ikring så trygg og sæl.
Sjølv vinteren er her ofte blid, men stundom også hard og strid. Når snjo og stormar kjem med makt, ein ofte stranda må på vakt.
Men så kom sorg og sut med hast, då "Ravneblokk" i vatnet brast. Den store bylgja kjem med magt, så hus og heim i grus vert lagt.
Å nei, å nei, du fele ting! Om natti mange sprang i kring og leita etter far og mor, og vesle syster, vesle bror.
Å stakkars deg, som lever att, som sorgfull minnest denne natt. Då ein og seksti vener kjær, fekk livet tynt av bylgja sver.
Og berre ni fekk kyrkjegrav, dei andre sokk i djupe kav. Å du, å du, for lagnad sår for dykk som stend i ungdoms vår.
Og utan mor og utan far no fem og tjuge unge var. Gjekk utan hus og utan seng. Å - hjelp no deim, som mykje treng.
Me ynskjer deg som gjeng i trengd, gjev du var sæl i ævelengd. Takk til den rette trøystarmann som hjartesåri lækja kann.
Er sorgi tung, og du er klein så vil der alltid vere ein som tek og gjev, vil alle vel så du kan døy og leva sæl.
Den bauta stein, me her har sett med ålvor manar unge ætt. Ver alltid budd! Du veit ei visst når livet sloknar ut til sist.
Denne songen vart sungen i 1905, då minnestøtta vart reist på Næsodden, og vart skriven av lærar Bernt Hogrenning.
Teksten er hentet fra boka Lodalen fager og fårleg av Sigurd Nesdal.
OM DERE VIL LESE MER OM DENNE HENDELSEN FINNER DERE MER HER: http://www.aftenposten.no/forbruker/article863470.ece ( ulykken skjedde den 15. januar, på kvelden i 23-24 tiden)
fredag 14. januar 2011
61 personer
En gang, da vi var unge, gråt vi. Og nå gråter vi for fortiden og det vi en gang pustet inn, mens tårene våre sakte falt mot jorden som vi en gang elsket og fremdeles kanskje elsker.
lørdag 8. januar 2011
Kanskje aldri...
Du legger deg over meg, ser på meg, jeg snur meg sakte rundt og går. Jeg trenger deg ikke lenger. Ikke noen gang, kanskje aldri. Ute er snøen hvit, og jeg kan endelig gå videre.
Foto: google
mandag 3. januar 2011
Barndomsminner
Vi ligger side om side i et rom som dufter av innestengte timer og gamle morkne laken. Rolig lar vi blikket vandre mot taket der treverket danner himmelen over oss. Hvitmalt, med små sår som ligner rynkene til ham som en gang kjærtegnet treverket med vante fingre. Gardinene i vinduet lever sitt eget liv i elvesusen som sakte finner veien inn og frem. Lydene er stille, susende og svevende. Blandet med duften av høy og stillestående sommervann. Så ligger vi her, side om side, på gamle madrasser av skumgummi, og dynetrekk laget av gardiner som tidligere var fulle av sol. Blomstrete, myke og duftende. Vi søskenbarna, tett sammen i Bestemorshuset. Så snakker vi om kyssing, og latteren finner veien ned til elven der den blander seg med suset fra det som en gang var våre barndomsminner.
Foto: luxo.no
søndag 2. januar 2011
torsdag 23. desember 2010
Jeg elsker deg...
En gang stod vi tre sammen i dette rommet. Blikkene våre fant hverandre mellom farger av skjørt glass, svevende over duftene av en evig julekveld. Fargene løfter meg tilbake, og du er her igjen. Jeg er fire år og du står ved min side. Sammen henger vi opp barndommens jul og evigheten har aldri vært mer til stede.
onsdag 22. desember 2010
Julestemning
Det hev ei rosa sprunge
Det hev ei rosa sprunge
ut av ei rot so grann.Som fedrane hev sunge:
Av Jesse rot ho rann,
og var ein blome blid
midt i den kalde vinter
ved myrke midnattstid.
Om denne rosa eine
er sagt Jesajas ord.
Maria møy, den reine,
bar rosa til vår jord.
Og Herrens miskunnsmakt
det store under gjorde
som var i spådom sagt.
Guds rosa ljuvleg angar
og skin i jordlivs natt.
Når hennar ljos oss fangar,
ho vert vår beste skatt.
Me syng i englelag:
No er det fødd ein Frelsar,
og natti vart til dag.
Tekst: Frater Conradus mellom 1582 og 1588, delvis omforma av Michael Prätorius som fekk salmen prenta i 1609; strofe 3 av Friedrich Layriz 1844. Til nynorsk ved Peter Hognestad 1919 (strofe 1) og 1921 (strofe 2 og 3)
En vakker salme som alltid minner meg om barndommens jul.
Abonner på:
Innlegg (Atom)